1. Solex vs Jon Spencer en Cristina Martinez: ‘Amsterdam Throwdown, Kingstreet Showdown!’. De muziek walst van soul naar funk, en, als Spencer en Martinez de overhand kregen, primitieve oerrock.

2. The White Stripes: ‘Under Great White Northern Lights’ (dvd + cd). Gefilmd in de sobere stijl van The White Stripes – grotendeels zwart-wit – , met indrukwekkende live-scenes waarin Jack zich gedraagt als de duivel in een instrumentenwinkel; schakelend van gitaar naar jankend orgel en razendsnel bespeelde mandoline, ondertussen krijsend en jammerend zoals alleen Jack White dat kan.

3. The Knife: ‘Tomorrow In A Year’. Voor de muziek bij een opera over Charles Darwin werkten Karin en Olof Dreijer  met een mezzo-sopraan en een Amerikaanse dj. De evolutie klìnkt hier onsentimenteel, hortend en stotend, met elektronische erupties die friemelen als mieren, of kloppen als een opgejaagd hart en twee zangeressen die kwetteren als exotische vogels.

4. Marina & The Diamonds: The Family Jewels. In gestaalde composities, omringd door gesoigneerde instrumentaties speelt de jonge Britse Marina Lambrini Diamandis een verzameling onschadelijke maar onderhoudende popliedjes.

5. Lady Gaga: de clip Telephone. Cola-blikjes als haarkrullers, een smeulende peuken-bril, Gaga opgemaakt als een zeefdruk van Andy Warhol; House of Gaga is de nieuwe ‘Factory’

Iggy Pop (62) gaat niet met pensioen, maar stopt  met stagediven. Deze beslissing is het gevolg van een ernstige val bij zijn duik van het podium, vorige maand in New York’s Carnegie Hall.Voor mensen die Pop op hun netvlies hebben staan als ‘real wild child’ die vanaf de monitor het publiek in duikt, of, zoals toen bij TopPop, tijdens het playbacken van Lust For Life de palmen uit hun pot trekt, komt de boodschap dat ‘Pop het wat rustiger aan wil doen’ misschien als een verrassing. Toch was zijn laatste cd, Préliminaires (2090), al een voorbode. Pop had, zoals hij mij in een telefoongesprek destijds vertelde, genoeg van ‘whooooaaaggh-gitaren en beng-beng-beng-drums’ en had zin in iets rustigers.

iggy pop na een optreden gefotografeerd door danielle van ark (daniellevanark.com)

Die gelegenheid kreeg hij dankzij drie Nederlandse filmmakers. Zie hieronder, uit mijn artikel over Pop, van afgelopen zomer:

Drie Nederlandse filmmakers maakten in 2007 een documentaire over de Franse schrijver Michel Houellebecq. Erik Lieshout, Reinier van Brummelen en Arno Hagers volgden Houellebecq tijdens de opnamen van zijn eerste speelfilm; de verfilming van zijn eigen roman ‘Mogelijkheid Van Een Eiland’ (2005). Voor de muziek bij hun film vroegen ze Iggy Pop, een van Houellebecqs idolen. Ze wisten niet hoe welkom hun verzoek was.
Iggy Pop had de afgelopen jaren getourd met zijn opnieuw opgerichte band The Stooges, die in de oorspronkelijke vorm bestond van 1967 tot 1971. Deze reunie-tournee van de oervaders van de punk duurde lang; overal wilden de liefhebbers meemaken hoe zestiger Pop, met ontbloot bovenlichaam en de spijkerbroek halverwege de bilnaad vanaf het podium het publiek indook, terwijl hij klassiekers zong als ‘No Fun’ en ‘1969’, begeleid door de brullende riffs van gitarist Ron Asheton.
Voor de muziek bij hun film boden Lieshout, Hagers en Van Brummelen Brummelen hem carte blanche. ,,Ik mocht maken wat ik wilde, het hoefde nu eens niet ‘typisch Iggy’ te zijn”, zegt Iggy Pop vanuit zijn huis in Miami, Florida, per telefoon. ,,Dus je begrijpt, na veertig jaar op mijn hoofd te zijn gebeukt met whooooaaaggh-gitaren en beng-beng-beng-drums, had ik wel zin in iets rustigs.” Hij lacht hard.

voor de rest van het artikel ga naar ‘Popmuziek’ of klik hier

Nu weten we waarom Heaven17 in de jaren 80 nooit optrad; zanger Glenn Gregory kan geen wijs houden. Het optreden vannacht in Paradiso klonk onsamenhangend en het geluid was een verre schim van de sound in machtige nummers als Kiss the boy goodbye en Crushed By the wheels of industry. Helaas..

Vanavond speelt Heaven 17 haar cd Penthouse & Pavement in Paradiso. Onlangs sprak ik Martyn Ware over de manier waarop hij eind jaren zeventig muziek maakte. Ware en zijn bandgenoten kwamen uit Sheffield, dat in die jaren leed onder de ineenstorting van de staalindustrie. Hun grote voorbeeld was Kraftwerk. Ware: ,,Zij waren rijk, hun synthesizers werden speciaal voor hen op maat gemaakt door Robert Moog.” De Engelsen hadden zelf een beperkt instrumentarium tot hun beschikking. ,,We hadden een paar synthesizers van Roland, Korg en Casio”, zegt Ware. ,,Hoofdzakelijk monofone apparaten; je kon er geen akkoorden op spelen, ze brachten één toon tegelijk voort. Het was het tijdperk vóór de technische revolutie, we hadden geen computers, geen MIDI-techniek, geen geld. Met Human League namen we op met een achtsporenrecorder waarvan twee sporen niet werkten.
In Human League maakte Ware en partner Ian Craig Marsh muziek op een Korg 700 en de Roland System-100. De Roland System-100, die eind jaren zeventig rond de 800 pond kostte, gold als geavanceerd. De Roland System-100 was opgebouwd uit modules: de gebruiker creëerde de klanken door allerlei variabelen met elkaar te verbinden met kabels en de knoppen in te stellen. Het apparaat was een wirwar aan kabels en pluggen, de muzikant zag eruit als een ouderwetse telefonist achter zijn schakelpaneel. Roland System-100 had geen geheugen: om de volgende keer dezelfde klank te krijgen moest je de instelling noteren. Ware: ,,En hoe zorgvuldig je het ook bijhield, er waren zoveel variabelen dat je hetzelfde geluid nooit meer terug kreeg. Dat waren onvoorspelbaarheden die je voor lief moest nemen.”
Ware modelleerde drumgeluiden uit de basisklank van de Roland System-100, die hij filterde en afkapte tot er een drumachtige aanslag overbleef; bekkens fabriceerde hij uit white noise, de thermische ruis in weerstanden. ,,Om meer afwisseling te krijgen, leidden we de klanken door een effectpedaal dat voor gitaar bestemd was, of we overstuurden de versterkers.”
In de muziek van La Roux herkent hij de invloed van The Human League. Elly Jackson en haar producer, Ben Langmaid, maken het zichzelf expres moeilijk. ,,Ik weet dat ze bepaalde nummers opnamen op analoge tapes, bijvoorbeeld, om het effect van vroeger te bereiken. Ze probeerden zoveel mogelijk met oude apparaten te werken. Ben Langmaid kwam bij me langs en hij was niet weg te slaan bij mijn oude Roland System-100.”
De Roland is een van de weinige apparaten die Ware nog in zijn studio heeft staan. Tien jaar geleden heeft hij zijn oude spullen weggedaan en een computer gekocht. ,,Ik wil met mijn studio op reis kunnen.”

Alex Chilton (1950-2010)

Door HESTER CARVALHO

AMSTERDAM, 18 MAART.  In een ziekenhuis in New Orleans is gisteravond zanger/liedjesschrijver Alex Chilton op 59-jarige leeftijd overleden aan een hartaanval. Chilton bereidde zich voor op een optreden komend weekend op het muziekfestival SXSW, in Austin, Texas, met zijn band Big Star.

Deze Big Star was een vernieuwde versie van de band uit begin jaren zeventig. Destijds waren Chilton en Big Star nauwelijks populair. Maar hun grillige popliedjes met de navrante instrumentaties kregen in de decennia erna vooral onder muzikanten veel bijval. Jeff Buckley, Cat Power en Wilco namen eigen versies op van Chilton-composities als Holocaust en Kanga Roo.

De in Memphis geboren Alex Chilton had als 16-jarige zanger van de band The Box Tops een internationale nummer één-hit met het liedje The Letter (1966). Door zijn doorleefde stem werd de blanke Chilton bij het publiek aangezien voor een oudere soulzanger, en de knappe jongeman leek voorbestemd voor een carrière als jeugdidool. Maar na het uiteengaan van The Box Tops, koos hij een weerbarstiger weg. De fijnzinnige liedjes met Byrds-achtige zangharmonieën die hij met Big Star maakte, zoals te horen op een onlangs verschenen 4-delige heruitgave, kregen een gruizige geluidskwaliteit en soms chaotische uitvoeringen. Big Star stopte in 1974, waarna Chilton naar New York verhuisde en zich in de scene rond punkclub CBGB’s stortte. Hij werd producer van horrorpunkband The Cramps, en had cultsucces met de single Bangkok (1977). In de jaren negentig, geïnspireerd door het enthousiasme van de jongere generatie, richtte hij Big Star opnieuw op, met leden van rockband The Posies. Chiltons leven en carrière werden getekend door pech en verkeerde beslissingen (voor malafide managers en ongunstige contracten), en zijn muziek was daar een afspiegeling van. Toen Chilton in 2006 in Utrecht met Big Star optrad, liet hij menig prachtig liedje op een pandemonium uitlopen.

Vanochtend heb ik Sierra en Bianca Casady geinterviewd over hun nieuwe cd (verschijnt 3 mei ). Bianca had een getekende snor en een sikje van blauwe wol. Sierra droeg opgeplakte wenkbrauwen, een snor en een baardje. Toen ik Sierra vroeg wat die mannelijke kenmerken voor haar betekenden, keek ze oprecht verbaasd en vroeg “Welke mannelijke kenmerken?” De snor, baard en wenkbrauwen waren verwijzingen naar trollen en kabouters, zei ze, en sprookjes in het algemeen; de nieuwe inspiratie van de twee zussen. Voor meer informatie over hun wonderlijke wereld, lees het interview eind april in nrc.