Kinderboek

Posted in Diversen on maart 1st, 2010 by Hester

‘Popmuziek. Wat iedereen over pop moet weten’ – uitgeverij Van Goor.

In 2004 verscheen het kinderboek ‘Popmuziek. Wat iedereen over pop moet weten’, waarin allerlei muzikanten en muziekstromingen werden behandeld. Het uitgangspunt bij de onderwerpkeuze was dat popmuzikanten moeten opvallen, omdat er zoveel popmuzikanten zijn.

‘Dus wie van plan is om popmuzikant te worden, kan er maar beter voor zorgen dat hij iets extra’s heeft. Daarom gaat dit boek niet alleen over goede zangers en leuke liedjes, maar ook over neuzen, billen, schoenen en kogelgaten.’

blanco regel
blanco regel
blanco regel

Hier vind je recensies over het boek:

Lees de recensie in de Volkskrant.

Lees de recensie in de NRC.

Lees de recensie in de Kidsweek.

blanco regel

Dit schreef 3voor12:

Hester Carvalho wil popmuziek begrijpelijk maken voor iedereen.

Begin dit jaar heeft NRC-journaliste Hester Carvalho de Pop Pers Prijs gewonnen, waaraan een geldbedrag verbonden was voor een journalistiek product. Dat is het kinderboek Popmuziek: ‘wat iedereen over pop moet weten’ geworden. Het is een logisch vervolg op de wekelijkse NRC-kinderrubriek Hesters Popcorner, waarin ze telkens een liedje uit de hitparade behandelt. Uitgeverij Van Goor is blij dat het boek precies op tijd komt voor de Kinderboekenweek, dat dit jaar het thema muziek heeft.

Carvalho was vrijwel meteen van plan om de Pop Pers Prijs te gebruiken om een boekje over popmuziek voor kinderen te schrijven. Maar het moest geen bundeling oude stukjes uit het NRC worden. “Het bundelen van oude stukjes past niet bij het tijdsgebonden karakter van de popmuziek. Popmuziek verandert heel snel. Britney Spears had over een jaar uit mijn boek geschrapt kunnen worden, maar het playbacken zal altijd blijven”, weet Carvalho.

De Notendop Junior serie waarin ook het boekje Popmuziek verschijnt, richt zich in eerste instantie op leergierige kinderen vanaf negen jaar. Maar ook voor volwassenen is het boekje door de grappige anekdotes heel leesbaar. Carvalho, die ooit Japanse taal en letterkunde studeerde, speelt in feite de rol van tolk voor de muziekwereld: “Ook bij het schrijven voor een krant heb je 300.000 potentiële lezers die jouw stukje zouden kunnen gaan lezen. Ik ben er altijd op gericht zo begrijpelijk mogelijk te zijn.”

Carvalho balanceert tussen het begrijpelijk maken van onderwerpen en het uitleggen ervan. “Eerst had ik bijvoorbeeld tussen haakjes staan wat drugs waren. Uiteindelijk bedacht ik me dat als kinderen ergens de betekenis niet van wisten, ze het wel zouden vragen. Ouders zouden die uitleg alleen maar vervelend vinden om te lezen.” Het boekje is eerst getest op haar moeder en een paar kinderen. “Maar niet op te veel kinderen, want die hebben allemaal weer een eigen mening”, lacht Carvalho.

In Popmuziek wordt uitgebreid ingegaan op stijlen en kenmerken van muzikanten. Carvalho: “Pop gaat ook om bepaalde bijzonderheden. Daar kun je niet om heen, het zijn juist die extra’s die een muzikant kenmerken. Gek genoeg zijn mensen zich daar niet van bewust. Maar wanneer ik zeg ‘rapper met een blanke huid’, dan denk je meteen aan Eminem. Er zijn zoveel popmuzikanten op deze wereld, juist die kenmerken maken hen uniek.”

Seks wordt niet vermeden. Het gaat ten slotte om de wereld van de seks, drugs, rock ‘n roll. De ontgroening beperkt zich tot de teksten: “Er zijn veel codewoorden in de popmuziek, zoals ’sugar’. Wat is een Love Missile of wat wordt er in godsnaam bedoeld met Ring My Bell? Vaak is het antwoord simpel: vul er seks voor in en negen van de tien keer wordt dat ook bedoeld. Het zijn altijd de primaire zaken die bovenkomen in de popmuziek.”

Tags:

Het lange haar van The Beatles

Posted in Diversen on februari 28th, 2010 by Hester

Eind jaren vijftig wilde iedereen van zeventien muziek maken. Dat kwam door Elvis.

In Liverpool, Engeland, kwamen John Lennon en Paul McCartney elkaar tegen in de bus naar school. Het was 1957. Paul had een stapel platen onder zijn arm die John ook goed vond. Ze praatten samen over de blues en probeerden een keer muziek te maken. John speelde gitaar en Paul speelde basgitaar. Ze oefenden samen met George Harrison (gitaar) en Ringo Starr (drums) en noemden zich The Beatles. Die naam was een combinatie van de Engelse woorden voor beetle (kever) en beat en ‘beat’ (ritme).

The Beatles speelden vooral liedjes van Chuck Berry, Bo Diddley en Howlin’ Wolf. Maar niemand vond ze erg goed.

Om geld te verdienen reisden ze naar Hamburg, waar ze drie keer per dag voor verveelde matrozen speelden. Het was een zware tijd maar door zo veel te spelen leerden The Beatles hoe ze een publiek moesten vermaken. Ze stonden niet zomaar wat te spelen, ze zorgden voor afwisseling. John en Paul zongen om de beurt en de anderen deden de achtergrondkoortjes. Van The Beatles komen al die kreten die nog steeds bij popmuziek horen, zoals ‘Yeah yeah yeah’, ‘Oeoeoeh’ en ‘Aaaah’. Dat zongen ze een beetje hoog, terwijl ze hun hoofden heen en weer schudden en hun haar rondvloog. Terug in Engeland mochten ze eindelijk hun eerste single maken. Dat werd een grote hit. En toen gebeurde er iets dat later nooit meer is gebeurd: iedereen, over de hele wereld, vond The Beatles goed. John Lennon en Paul McCartney schreven liedjes die zo vrolijk, mooi en grappig waren dat bijna alle mensen hun platen wel wilden hebben. Liedjes van The Beatles zijn als ijs: je kent bijna niemand die er niet van houdt.

John, Paul, George en Ringo hadden nog iets bijzonders: haar tot op hun oren. Het haar van de meeste jongens was in die tijd ongeveer een centimeter lang. Door The Beatles werd lang haar mode. Elke jongen die van The Beatles hield, liet zijn haar groeien.

Zo ontstond de Beatle-gekte. Als meisjes The Beatles ergens zagen, gingen ze gillen en huilen en trokken ze aan de haren van John, Paul, George en Ringo. De politie moest er dan aan te pas komen om The Beatles te bevrijden. Toen The Beatles een keer in Amsterdam waren, maakten ze een tochtje door de grachten in een rondvaartboot. De fans sprongen in het water om dichtbij ze te komen. Je kon allerlei spullen kopen met plaatjes van de vier Beatles erop: servies, lakens, tasjes of panty’s.

Gewone concertzalen werden te klein voor de optredens van The Beatles. Zij traden op in voetbalstadions. Daar pasten wel honderdduizend jongens en meisjes in, die allemaal stonden te schreeuwen van opwinding. Dat geschreeuw was zo hard dat je de muziek van The Beatles bijna niet meer kon horen.

The Beatles stopten in 1970 omdat ze genoeg kregen van de Beatle-gekte en steeds ruzie met elkaar hadden.

The Beatles hebben dertien cd’s gemaakt. Ook nu nog wordt ernaar geluisterd, zelfs door mensen die nog niet eens geboren waren toen The Beatles bestonden. Geen band heeft zoveel invloed gehad op andere muzikanten. Hun liedjes worden nog steeds overal gedraaid, bijvoorbeeld: ‘Yesterday’, ‘Hey Jude’, ‘Strawberry Fields Forever’. Als je vandaag de dag aan een nieuwe popmuzikant vraagt op wie hij wil lijken, is de kans groot dat hij zegt: ‘The Beatles.’

Tags:

De vader van Beyoncé

Posted in Diversen on februari 28th, 2010 by Hester

Beyoncé is al jong begonnen met dansen en zingen, net als Christina Aguilera, Britney Spears en Justin Timberlake. Op haar zevende ging ze op dans- en zangles. Beyoncé was een verlegen meisje. Alleen tijdens het dansen en zingen voelde ze zich vrij. Iedereen die haar bezig zag was verbaasd dat het schuchtere meisje dit in zich had.

Maar Beyoncé wist: dit is wat ik met mijn leven wil doen.

Haar vader Mathew zag er ook wel wat in en hij begon haar te trainen. Van hem moest Beyoncé iedere ochtend twee kilometer hardlopen terwijl ze liedjes zong. Dat was om te leren dansen en zingen tegelijk zonder buiten adem te raken. Beyoncé was toen tien.

Op haar elfde had ze met een paar meisjes haar eerste popgroep, GirlsTyme. Beyoncé had geen andere vriendinnetjes dan de meisjes met wie ze muziek maakte. Iedere dag moesten ze van haar vader kijken naar video’s van Madonna, Janet Jackson en Whitney Houston. Ze bestudeerden alle danspassen en stembuigingen en oefenden net zo lang tot ze het even goed konden als hun voorbeelden.

Haar vader zorgde ervoor dat Beyoncé steeds beter werd. Na GirlsTyme richtte ze samen met drie andere meisjes Destiny’s Child op. De vier kregen over de hele wereld al snel succes met hun nerveuze r&b-liedjes. Toen Destiny’s Child een jaartje vrij nam van het harde werken, maakte Beyoncé meteen een solo-cd. Ze had al snel een hit met ‘Crazy In Love’ (Gek van liefde) dat ze heel toepasselijk zong met haar verloofde, de rapper Jay-Z.

Beyoncé is nog steeds verlegen, maar als ze op het podium staat durft ze alles. Ze draagt korte jurkjes en strakke beha’s. Ze hangt op haar kop aan het plafond te zingen. Ze trappelt op haar hoge hakken als een ongeduldig renpaard. Het verschil tussen Beyoncé op het podium en Beyoncé daarbuiten is zo groot, dat ze er een naam voor heeft bedacht. Sommige mensen noemen zoiets magie, maar Beyoncé noemt het Sasha. Sasha is de kracht die over haar komt als ze staat te zingen. Dan kan het gebeuren dat Beyoncé haar diamanten oorbellen, die 250.000 euro hadden gekost, zomaar het publiek in gooit.

Vader Mathew is nog steeds haar manager. Hij regelt alles. Zonder hem had Beyoncé misschien nooit zoveel bereikt. Als dank zong Beyoncé op haar solo-cd een liedje voor hem. Het heet ‘Daddy’ (Pappie). Ze zingt daarin: ‘Ik hoop dat ik later een zoon krijg die net zo is als mijn vader. En ik hoop dat ik een man vind die net zo is als mijn vader. Pappie, ik hou zoveel van je dat ik ga huilen als ik aan je denk.’ (I want my unborn son/To be like my daddy/I want my husband to be like my daddy/Every time I think of you/I get emotional daddy)

Tags:

De negen kogelgaten van 50 Cent

Posted in Diversen on februari 28th, 2010 by Hester

50 Cent, oftewel Curtis Jackson, was acht jaar toen zijn moeder werd doodgeschoten. Zijn vader liep weg en Curtis ging bij zijn opa en oma wonen. Zijn moeder was drugsdealer. Na haar dood ging Curtis ook drugs verkopen op een straathoek in Queens, een buurt van New York. In de tien jaar daarna heeft hij veel meegemaakt. Hij verdiende meer geld dan zijn vrienden met een krantenwijk, maar hij zat ook een tijdje in de gevangenis.

In die gevangenis bedacht Curtis dat hij rapper wilde worden. Hij noemde zich 50 Cent en werd als rapper al snel bekend in de buurt. Hij wilde net zijn eerste album gaan maken, toen hij op een avond werd neergeschoten.

Vlak bij het huis van zijn oma schoot iemand negen kogels in zijn lijf. Het was een wonder dat 50 Cent het overleefde. Daarna leerde hij Eminem kennen. Eminem liet hem samenwerken met zijn vriend Dr.Dre die nog een paar goede liedjes had liggen. Samen maakten ze 50 Cents eerste cd die heel toepasselijk heette: Get Rich Or Die Tryin (Word rijk, of sterf terwijl je het probeert). En rijk werd 50 Cent. Zijn cd was de best verkochte debuut-cd ooit.

50 Cent rapt over het leven in de arme wijken, over hoe het is om er als kind alleen voor te staan. Hij praat uit ervaring, net als bijvoorbeeld Jay-Z, die als jongetje ook voor zichzelf moest zorgen. Zoals zijn vriend Eminem zei: ‘Mensen zijn geïnteresseerd in iemand die de dood in de ogen heeft gekeken. Van zo’n man wil je wel een cd kopen.’

50 Cent is nog steeds bang dat iemand hem wil vermoorden. Daarom draagt hij altijd een kogelvrij vest. Zelfs zijn zoontje Marquise heeft een kogelvrij minivest.

Tags:

De billen van Jennifer Lopez

Posted in Diversen on februari 28th, 2010 by Hester

Vroeger was er een film-ster die Marlene Dietrich heette. Marlene was beroemd omdat ze goed kon acteren en een knap gezicht had. Maar er was nog iets: ze had mooie benen. Ze waren zo mooi dat iedereen die haar ontmoette eerst naar haar benen keek en dan pas naar haar ogen.

Marlene was dus rijk en beroemd dankzij die benen. Dat wist ze zelf ook en daarom liet ze haar benen verzekeren, zodat ze in geval van spataderen of een gebroken enkel flink wat geld zou krijgen.

Tegenwoordig hebben we ook een ster die een lichaamsdeel heeft laten verzekeren: Jennifer Lopez.

Jennifer Lopez, uit New York, heeft veel talenten. Ze begon als actrice en toen ze eenmaal beroemd was, dacht ze: ik kan wel eens gaan zingen. Dat bleek ze ook te kunnen, net als dansen en rappen.

Veel mensen vinden haar goed en mooi. Ze heeft lang bruin haar, ogen als Bambi en een gulle lach. Bovendien heeft ze perfecte billen, zegt men. Wat perfecte billen zijn? Tja, mooi rond, niet te dik, niet te dun, en ze wiebelen leuk in haar spijkerbroek.

Dat hebben wel meer mensen, maar voor Jennifer zijn die billen een van de redenen van haar succes. Ze moet er zuinig op zijn en daarom heeft ze ze voor een kapitaal laten verzekeren. Al kun je je afvragen waarom. Je kunt ze tenslotte niet breken, zoals een been.

Ook Beyoncé Knowles, beter bekend als Beyoncé, is trots op haar billen. Toen ze nog in Destiny’s Child zat heeft ze er een liedje over geschreven: ‘Bootylicious’ (booty betekent billen en licious komt van delicious, oftewel heerlijk). Al dat gedoe over billen heeft ervoor gezorgd dat onze spijkerbroeken steeds lager komen te hangen,  zodat de bilpartij beter uitkomt. Dus als je last hebt van een koude buik of rug, dan weet je: dat komt door Jennifer en Beyoncé.

Tags:

Het zweet van James Brown

Posted in Diversen on december 21st, 2009 by Hester

Terwijl The Beatles in Engeland de popmuziek uitvonden, ontstond in Amerika de soul. Soul ken je misschien wel van Otis Redding, Sam Cooke, The Supremes, Marvin Gaye en Aretha Franklin. Al deze zangers zijn zwart en dat is geen toeval. Soul is ontstaan in kerken in Amerika, waar zwarte mensen samen zongen voor Jezus. Dat soort liederen noem je gospel. Gospelliederen gaan over de liefde en de steun die Jezus je kan geven.

Veel mensen leerden mooi zingen in de kerk en sommigen wilden ook buiten de kerk zingen. Dan zongen ze dezelfde liedjes, maar in plaats van over Jezus gingen ze over ‘you’. Dus niet ‘Hij is geweldig’, maar ‘Jij bent geweldig’.

Een van de beroemdste soulzangers is James Brown. Hij begon als gospelzanger, maar moest nog bijklussen als autowasser. Tot hij de soul-zonder-Jezus ontdekte. Daarna gingen zijn liedjes over leuke meisjes en snelle auto’s.

Toen James Brown beroemd was en over de hele wereld ging optreden, kreeg hij de bijnaam ‘De hardst werkende man in showbusiness’, omdat hij tijdens zijn concerten razendsnel bewoog en ondertussen nog zong ook. Een van zijn liedjes heette ‘I Got Ants In My Pants’ (Er zitten mieren in mijn broek) en zo danste hij ook: alsof er iets vreselijk kriebelde aan zijn benen. Hij sprong, draaide, schudde en viel in spagaat als een balletdanser.

Hij rende zo veel heen en weer over het podium dat hij minstens één paar schoenen per optreden versleet. En hij zweette zo erg, dat er speciaal iemand op het podium stond om tusen de nummers door zijn gezicht droog te deppen.

In de jaren zestig werden zwarte mensen in Amerika gediscrimineerd. Ze moesten naar speciale scholen en mochten niet voor in de bus zitten. James Brown maakte er een lied over. Het heette ‘I’m Black And I’m Proud’ (Ik ben trots dat ik zwart ben). Het nummer werd een populaire spreuk onder zwarte mensen.

Na twintig jaar hard werken maakte James Brown bijna geen muziek meer. Maar toen hiphop werd uitgevonden hoorde je hem ineens weer vaak. Veel hiphoppers gebruikten namelijk stukjes uit zijn nummers als sample in hun muziek: zijn drums of een van zijn kreten. Zo kregen liedjes als ‘Sex Machine’, ‘Hot Pants’ en ‘Papa’s Got A Brand New Bag’ een tweede leven.

Tags:

Is het leuk om popster te zijn?

Posted in Diversen on november 2nd, 2009 by Hester

Veel mensen willen graag popster worden. Overal staan fans voor je te juichen, je hebt veel geld en iedereen is altijd aardig. Misschien is het ook wel leuk om iedere dag drie postzakken vol brieven van fans te krijgen.

Maar hoe ziet het leven van de popster er echt uit?

Als popster kun je niet de hele dag winkelen of op een stretcher naast je zwembad liggen. Wie popster is, wil popster blijven.

Dat betekent hard werken.

Je moet cd’s maken, bijvoorbeeld. En als je daarmee klaar bent, moeten de mensen weten dat je een cd hebt gemaakt. Daarvoor doe je een promotietournee. Je maakt een reis rond de wereld en geeft overal interviews aan tv, tijdschriften en kranten, wel tien keer per dag.

De journalisten stellen steeds dezelfde vragen. Van simpele, zoals ‘Wat is je lievelingskleur?’, tot heel ingewikkelde, zoals ‘Wat heeft de dood van je moeder op je negentiende precies te maken met de tekst van het derde nummer van je laatste cd?’

En hup, daar ga je weer. Op naar een volgend land. In de taxi naar het hotel, slapen, ontbijten, interviews, poseren voor de fotograaf, in de make-up voor een gesprek op tv. Jetlag of niet, het gaat de hele dag door. En de volgende dag, en de dag erna. Tot de hele wereld aan de beurt is geweest.

Daarna ben je even thuis om te oefenen voor je wereldtournee. Je geeft veertig concerten in twee maanden, verspreid over vijftien landen. In Noord-Amerika, West-Europa, Australië, Oost-Azië. Meestal doe je maar één optreden per land. Dus ook nu moet je elke paar dagen reizen.

Andere mensen zetten overdag je apparatuur op het podium. Zelf ga je naar de sportschool om in conditie te blijven. Je krijgt wat te eten en dan ga je naar het voetbalstadion of de sporthal waar je zult optreden. Daar moet je nog een paar uur wachten in de kleedkamer, in een betonnen kelder met tl-licht, voor je begint.

Het optreden zelf duurt ongeveer twee uur. Die twee uur maken veel goed. Er wordt gejuicht als je ondersteboven hangend aan je voeten vanaf het plafond naar beneden komt. Iedereen zingt je liedjes mee. Een paar fans vallen flauw door het gedrang. Meisjes in het publiek gooien rozen op het podium.

Na afloop komen allerlei mensen je opzoeken in de kleedkamer. Ze feliciteren je en zeggen dat je geweldig bent. Daarna gaan ze weg en blijf jij achter.

En dan?

Over dat moment heeft Gene Pitney, een zanger uit de jaren zestig, een mooi liedje geschreven. Het heet ‘Backstage I’m Lonely’ (In de kleedkamer ben ik alleen). Het gaat over het gevoel dat je na een optreden kunt hebben. Even leek het alsof al die duizenden mensen in de zaal van je hielden. Maar eigenlijk ken jij ze niet en zij kennen jou niet. Zij gaan na het optreden gewoon naar huis. En jij zit daar alleen. Ver weg van huis. Ver van de mensen die echt van je houden.

Dit gevoel zullen Robbie Williams, Madonna, Justin Timberlake, Britney Spears en Beyoncé allemaal wel kennen.

Tags: